Galerie Marion De Cannière als raamwerk
door Liene Aerts
Jessie Schietecatte zoekt, ‘ruim’ benaderd, naar ordeningen in de ruimte door middel van materiaalonderzoek. Zowel haar tekeningen, schilderijen, foto’s, maquettes als assemblages en in situ werk vertonen een consistente gevoeligheid voor een ruimtelijk verbeelden. Ze onderzoekt de mogelijkheden die in het materiaal zelf besloten liggen. De materie wordt ingezet als een proces, uittrekbaar in tijd en ruimte, waarbij een specifieke compositie meermaals afgetoetst wordt aan al haar mogelijke bestaansvormen, media, kleuren en aantallen. Dit omvat niet enkel een cruciale nood aan ordening van haar materialen, maar evenzeer van haar ideeën. Een routinematige, intuïtieve bezigheid die letterlijk en figuurlijk orde op zaken stelt. Haar voorkeur gaat hierbij uit naar kwetsbare, afgeleefde materialen, die door haar toedoen nét niet tot iets uitgeleefd verworden. Deze collectionering en indexering van materialen leidt tot een persoonlijk archief waarbinnen elke vondst als een souvenir bewaard wordt. Het archiefbeeld staat sprekend symbool voor haar manier van werken.
Wanneer de werken van Jessie Schietecatte uit hun oorspronkelijke atelierruimte naar een tentoonstellingscontext verplaatst worden, vangt telkens opnieuw een onderzoek aan naar kadrering en herkadrering: naar hoe binnen een bepaalde omkadering te werken en er tegelijkertijd toch lijntjes buiten te trekken. Haar werk komt bijgevolg niet ten volle tot bestaan zonder deze tijdelijke verbanden, het maakt er een supplementair deel van uit. Ze vertrekt vanuit de maat van de ruimte, maar voegt vervolgens iets essentieels toe aan de vanzelfsprekendheid ervan. De speelruimte die ze zich toe-eigent is precies dit heruitvinden van een frame binnen zijn omkadering, een persoonlijke tussenruimte.
In ’Verwand, verkozen’ speelt de letterlijke verbeelding van een ‘raamwerk’. Achteraan vult een muur van oude raamkozijnen een gapend gat achter glas, omgeven door hoge, betonnen wanden. De beperking van deze afgesloten non-ruimte die zich net buiten het traditionele kader van de galerie bevindt, wordt hier bewust ten volle benut. De opbouw van het raamwerk oogt beredeneerd onstabiel en staat in contrast met de strakke omkadering van de galerie. Het geheel omvat vele lagen en doorkijken: vanachter een gesloten raam kijken we op een tweede laag van transparantie: een uitgelichte verzameling van een selectie ramen. Deze kijkkast of lichtbak nodigt ons uit op zoek te gaan naar de kleinste details, naar sporen van een verleden zoals een hoopje zand, een afgebladderde, bestofte lijst of een spinnenweb, beschimmeld hout en reflecties doorheen gebroken glas.
In ‘Hersnipperd’ wordt het zicht naar de kelder toe belemmerd doorheen een aaneenschakeling van materialen in de vorm van een rechthoek, een legpuzzel van flarden fragiliteit. De ingrepen van Jessie Schietecatte staan als intrigerende obstakels in de ruimte, maar vormen geen blokkering. Integendeel, er onttrekt zich een visueel kijkspel doorheen lagen van glas en papier, in tal van gradaties, doorkijken en texturen. De ordening verschijnt hier als een werk op zich.
___________________________________________
Uit: ‘Come on people, come on!’, Kunst nu, oktober 2005
Beatrijs Eemans en Thibaut Verhoeven
Een procesmatige benadering van ideeën, die de uiteindelijke vorm sterk beïnvloeden, vind je terug in het werk van Jessie Schietecatte. Zij hield zich immers de voorbije twee jaar bezig met het zo accuraat mogelijk vertalen van piepkleine maquettes in de meest eenvoudige materialen naar hun ‘monumentale’ tegenhangers op ware grootte. Op een uiterst kwetsbare manier toont Schietecatte ons hier hoe moeilijk deze op het eerste zicht eenvoudige transformatie is, door zowel de maquettes als hun uit de kluiten gewassen nageslacht te tonen. Hiermee toont ze niet enkel letterlijk hoe doorslaggevend materiaalonderzoek voor de beeldhouwkunst - en voor de kunst in het algemeen - is, maar stelt ze ook terechte vragen over de beperkingen (of mogelijkheden) van de materialen en de ideeën zélf. Hierdoor laveren Schietecattes sculpturen - de kleintjes én de grote - voortdurend tussen materie en niet-materie, ruimte en niet-ruimte, en tussen de mogelijkheid en onmogelijkheid van ideeën.